เมืองที่ไร้ความฝัน มันช่างเงียบเหงา 
ปริศนาในป่าฝัน : Jimmy Liao

partner

ถ้ามีเพื่อนก็ไม่เหงา

somewhere in time

กาแฟบางแก้วในบางที่ทาง คือความทรงจำแสนงาม, เมืองงอยเก่า ริมน้ำอู หลวงพระบาง 

- สักวันฉันจะกลับไปหาเธอ

fall in love summer

กาแฟ ฝน แม่น้ำ โปสการ์ด

บางความทรงจำที่อยากบันทึกไว้ 

วันหนึ่งของเดือนธันวา ฝนหน้าหนาวทำให้อุณหภูมิรอบตัวเย็นเยือกลงอย่างรวดเร็ว 

ในระหว่างนั้นแม้กาแฟร้อนบางถ้วยก็ไม่อาจช่วยเพิ่มความอุ่นได้ 

ทว่าความอบอุ่นเบื้องหน้าของสายน้ำโขงที่ยังคงเอื้ออารีต่อผู้คนมากมาย ..ฉันรับรู้

และเมื่อได้เขียนโปสการ์ดส่งถึงใครหลายคน, ...ฉันรู้สึกอุ่นในใจ 

หลวงพระบาง, 15 December 2013 

color of sea

หาดประพาส ระนอง

ที่ทางในความทรงจำ

ตลาดเก่าเมืองบากัน (พุกาม) พม่า

{sea lover}

home

เรื่องของท้องฟ้า

{heart}

บอกไม่ถูกเลยว่า รู้สึก ...สักเท่าไหร่

ดอนคอน ลาวใต้ ง่ายงาม
อีกครั้งที่เก็บเป้และเรียนรู้ที่จะแบกของให้น้อยลงกว่าทุกครั้ง
เป็นจริงตามนั้นเพราะของในเป้ได้ใช้คุ้มค่าอย่างที่สุด
ปลายทางคราวนี้อยู่ที่ดอนคอน (Donekhone) ซึ่งเป็นเกาะกลางลำน้ำโขง หรือที่ฝรั่งเรียกว่า Island ตรงตามความหมาย

“ดอนคอน” และ “ดอนเดด” อยู่ในแขวงจำปาสัก ลาวใต้ สองดอนที่โด่งดังในโลกคนใช้ LP เป็นคัมภีร์การเดินทาง เหตุเพราะเป็นดอนที่มีที่พักสำหรับนักแบกเป้ค่อนข้างเยอะ และในรอบบริเวณใกล้ๆ ก็ยังมีดอนอื่นๆ อีกมากมายนับไม่ถ้วน ในความหมาย ‘มหานทีสี่พันดอน’ ประมาณนั้น... สองดอนที่ว่ามาอยู่กลางลำน้ำโขง เกือบสุดแดนของสายน้ำในอาณาเขต สปป. ลาว เพราะหากล่องเรือจากดอนเลาะบ่อน (ใช้เรียกบริเวณที่พักที่ชาวประมงทำไว้) และข้ามสะพานของชาวบ้านไปเรื่อยๆ ไม่ถึงยี่สิบนาทีก็ถึงคอนพะเพ็งได้เหมือนกัน แต่อันตรายเกินกว่าที่จะให้นักท่องเที่ยวใช้เส้นทางนี้ อีกเส้นทางน้ำที่สามารถนั่งเรือไปชมโลมาน้ำจืดที่ป่าขาบในเขตประเทศกัมพูชาก็ใกล้นิดเดียว
.....
รู้สึกว่าในลาวใต้นักท่องเที่ยวต่างชาติร้อยละแปดสิบเป็นชาวฝรั่งเศส?
ร้อยละเก้าสิบจะเดินทางต่อไปกัมพูชา (บ้านนากะสังห่างจากชายแดนลาว-กัมพูชาไปอีกแค่ประมาณ 35 หลัก
“หลัก” หมายถึงกิโลเมตร)
และเกือบเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นนักแบกเป้ซำเหมา ...เผ่าพันธุ์อยู่ง่ายกินง่าย
นักท่องเที่ยวไทยมักจะมากันเป็นกลุ่ม หรือมาทัวร์ เข้าไปเที่ยวน้ำตกหลี่ผี (somphamit waterfall) แล้วก็กลับ

ไม่แปลกที่เราจะโดนมองว่าเป็นญี่ปุ่น (ทำไมต้องญี่ปุ่น?)
พอบอกว่า ‘เป็นคนไทยคะ’ ผู้ใหญ่หน่อยก็ถามต่อว่า มาคนเดียว บ่เอาผัวมาด้วย? หรือ เอาผัวยัง? ฮา..ในที่นี่ผู้คนน่ารักที่นี่มากนะ ^^
ส่วนเรื่องของกินอร่อยถูกปากคนกินแซ่บๆ แบบไทยๆ หลังจากลองมาเกือบทุกร้านในดอนคอนขอแนะนำ ร้านอาหารชื่อ “ดอกเหมย” เพิ่งเปิดได้แค่สามเดือน (นับจากธันวาคม 2010) น้องสาวเจ้าของร้านชื่อน้องหมีเคยมาทำงานในกรุงเทพฯ เธอว่าเสี่ยงเข้ามาทำงานเพื่อหาเงินส่งให้แม่ ให้น้องได้เรียนสูงๆ เก็บเงินได้ประมาณนึงทนคิดถึงบ้านไม่ได้เลยกลับ เธอว่าอยู่ที่บ้านแม้ได้เงินน้อยแต่สุขในหัวใจที่สุด (ฟังแล้วยิ้มเลย)
เวลาสั่งอาหารต้องบอกนะว่าขอรสไทย เพราะถ้ารสชาติปกตินี่ขนาดผัดกะเพรายังไม่ใส่พริก (นึกว่าฝรั่งกิน) ขอบอกที่นี่ตำส้มตำได้เผ็ดระเบิดแต่อร่อยล้ำมาก กินแล้วหยุดบ่ได้ ...เพราะมันเผ็ด
อาชีพหลักชาวลาวบนดอนต่างๆ คือปลูกข้าวและทำประมง แต่ในช่วงสามสี่ปีหลังปลาหายากมาก
จับได้ก็ตัวไม่ใหญ่มาก ...คำถามคือ ปลาหายไปไหน? เพราะเขื่อนที่ต้นน้ำกำลังจะทำให้ระบบนิเวศแตกสลาย 

ตอนนี้โลกเปลี่ยนแปลงไปในทุกพื้นที่ อยู่ที่การปรับตัวของมนุษย์ (ผู้ทำลาย) ใช่หรือไม่?
แม้แม่น้ำโขงจะไหลเย็นและใสสะอาด แต่โกหกไม่ได้เลยว่าเห็นขยะพลาสติกมากเหลือเกิน
ทุกบ้านยังคงอาบน้ำ อยู่กินอาศัยใช้น้ำจากแม่น้ำโขงซึ่งยังคงเป็นทุกสิ่งอย่างของผู้คนที่นี่
สายน้ำที่ไหลเอื่อยเย็นในด้านที่ผู้คนตั้งรกรากอาศัย อีกด้านหนึ่งก็ไหลเชี่ยวกราก ดุดัน ฝ่าแก่งหินคมตามท่วงทำนองของธรรมชาติ 

โขง...แม่น้ำที่ทอดยาวผ่านชนชาติมากมายจะยังคงลึกลับและน่ายำเกรงอยู่ไม่เสื่อมคลาย?
หากแต่ 12 เขื่อนตามโครงการที่จะสร้างอย่างต่อเนื่อง ใน จีน ไทย ลาว กัมพูชา
จีนสร้างเสร็จไปแล้วสี่เขื่อน ปลาหายไปแล้วส่วนหนึ่ง
ไทยกำลังศึกษาผลกระทบในการสร้าง
ลาวกำลังสร้างที่ไชยบุรี ฯลฯ
ระบบนิเวศของลำน้ำโขงกำลังถูดตัดทอนเป็นช่วงๆ ...ห่วงโซ่อาหารและการทำมาหากินแบบดั้งเดิมกำลังแตกสลาย... เพื่อให้คนมีไฟฟ้าใช้...แม่น้ำโขงจะยังคงลึกลับและน่ายำเกรงอีกต่อไปล่ะหรือ...

Bagan before sunset

ทะเลเจดีย์ ที่พุกาม

หากศรัทธาคือดอกไม้

ที่พุกามคงเป็นทุ่งดอกไม้สวยงามที่เบ่งบานเต็มพื้นที่ 42 ตารางกิโลเมตร 

แต่เป็นดอกไม้รูปร่างเหมือนเจดีย์ที่ก่ออิฐถือปูนด้วยศรัทธาธรรม

เมือก่อนเราเรียกพุกามว่าดินแดนเจดีย์สี่พันองค์ หากการสำรวจล่าสุด( 2521)

นี่ล่าสุดแล้วนะ อืมม์ ... ตอนนี้พบเหลือแค่ 2,230 เจดีย์ ( อยู่ดูได้เป็นเดือนยังไม่หมดเลยมั้ง) 

อาจเพราสภาพอากาศที่นี่มีความชื้นน้อย ออกไปทางร้อน จึงทำให้พุกามยืนยงคงทน และการใช้อิฐ

การเรียงอิฐแบบโบราณ บวกกับความศรัทธาเคารพของชาวพุทธในพม่า 

ทำให้อาณาจักรเจดีย์พันๆ องค์คงทนอวดความสวยงามอย่างที่เห็นกัน

อย่างที่บอกเจดีย์มีเป็นพัน วันเวลาที่ไปมีน้อยนิด

แล้วยังไง...ไม่หนำใจเลย ต้องไปใหม่อีกสักรอบ..ใช่ไหม

อยากหอม

บ้านอยู่พาโกด้า เชียงใหม่

{summer}

“เธอ” ตกหลุมรักเส้นทาง และเรื่องราวดีๆ มากมาย ระหว่างที่เดินทาง

 “เธอ” ค้นพบหัวใจดวงใหม่ของตัวเอง และรู้จัก ‘หัวใจ’ ของคนอื่นๆ ระหว่างทางด้วย

ของขวัญของเดือนกุมภาพันธ์

ดอกตะแบกสีม่วงริมทางสองข้างถนนมุ่งหน้าลงใต้เริ่มบานแล้ว
นั่นทำให้เรารู้ว่า เริ่มเข้าสู่ฤดูร้อนโดยสมบูรณ์  ซึ่งถือว่าปีนี้มาเร็วพอสมควร ทั้งที่ยังไม่เข้าเดือนมีนาคมตามฤดูกาลเก่าก่อน ..โลกคงเป็นเช่นที่มันเป็น เปลี่ยนหรือไม่ไม่อาจวัดได้ด้วยช่วงวัยอันน้อยนิดของคนหนึ่งคน

ฉันกำลังจะไปทะเล ..

เอาเท้าไปย่ำทรายขาวๆ 

ไปสูดอายเค็มๆ ของลม

ไปหลับตาฟังเสียงทะเลพร่ำบ่นเป็นเสียงคลื่น

ไปเยี่ยมพี่ชายที่เคารพรักคนหนึ่ง...ที่พาตัวเองไปพำนักที่ริมทะเลมานานปีแล้ว

หัวหิน วันนี้เงียบ..

เป็นผลพวงจากน้ำท่วมใหญ่ของกรุงเทพฯ ..ซึ่งผู้คนที่นั่นมักมีหัวหินเป็นแหล่งพักผ่อน

วันนี้ หัวหินเงียบเหงา ...แต่ทะเลยังคงเริงร่ารับฤดูร้อน

ระหว่างนั้น
บทสนทนามีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง ทว่ามักจะจบลงด้วยเสียงหัวเราะ หรือไม่ก็เป็นเพียงความเงียบ..แล้วแต่เรื่องราวที่พูดคุยกัน

อาหารอินเดียแสนอร่อยในมื้อค่ำ ช่างร้อนแรงพอๆ กับอากาศ

ของหวานอย่างข้าวฟ่างราดกะทิสดของป้าปรางค์รสเลิศเช่นเคย

เช้าชื่นกับลมทะเล แดดแรงแต่ไม่ร้อน เพราะเราแช่ทะเลอยู่

เพลงไพเราะคลอเคลียเบาๆ และหนังสือเล่มโปรดที่เกี่ยวกับอินเดีย ..มันน่ารื่นรมย์ใช่ไหมล่ะ

ยังไม่รวมกาแฟรสกลมกล่อม หอมกรุ่น ในยามบ่ายของร้าน Rhythm & Books ของพี่ชายคนที่ว่า
ภาณุ มณีวัฒนกุล หรือพี่บ๊าฟของน้องๆ

เหล่านี้เป็นของขวัญ..ที่ฉันให้ตัวเองในเดือนนี้

ไม่มาก..ไม่น้อยไปที่จะกล่าวว่า มันเป็นความสุขเล็กๆ ที่สร้างได้เอง 

คนแปลกหน้าในสายลม

สายลมต่างถิ่นทำให้ คนแปลกหน้าแช่มชื่น ตื่นตัว
การให้รางวัลชีวิตด้วยการเดินทางเป็นของขววัญอันล้ำค่า
แม้ว่าการอยู่บ้านคือความอบอุ่นปลอดภัย
หากแต่มนุษย์ใดไม่แสวงหาความเร้าใจให้ตัวเอง
สีสันและเรื่องราวอาจจืดชืดไร้รส
พาตัวเองออกไปปะทะลมต่างถิ่นบ้าง.. แม้เป็นทางเล็กๆ เชื่องช้า
แต่ขอยืนยันว่า...ยังคงเดินอยู่ เช่นเดิม